මැදියම් රෑ හන්දියේ බේකරිය

 

මැදියම් රෑ හන්දියේ බේකරියේ
පාන් සහ බටර් විස්කෝතු
පිළිස්සෙන අතර
මා කුඩා සන්දියේ රහ්මන්ද
මා සමඟ කැරම් සෙල්ලම් කළ
අස්මත්ගේ දිලිසෙන ඇස්ද
නැඟේ මා මතකයට
 
මැදියම් රෑ හන්දියේ බේකරියේ
පාන් හා බටර් විස්කෝතු
පිළිස්සෙන අතර
තනිව කාමරයේ
මදුවිත තොල ගාමි මම
බැදපු පීකුදු කැබැලි
පිඟානක සීතලව ගොස් ඇත
මා ඉදිරිපිට
මා මිතුරන් සියල්ලම
මැදපෙරදිග ගොස්ය
 
මැදියම් රෑ හන්දියේ බේකරියේ
පාන් හා බටර් විස්කෝතු
පිළිස්සෙන අතර
යාබද නිවෙසේ පඨාන් ජාතිකයාගේ බිරිය
ඇතුළු වී මා කාමරයට, වසා දොර
පිටුපා සිටියි මා වෙත
කියමි මම ඇයට, නැඟණිය,
වෙනත් කිසිවකු සොයා යනු මැන
 
පාන් පිපෙනා කලට
මුළු ගොඩනැඟිල්ලේ සුවඳ
පුරවාලයි මා නැහැය.

 

-දිලිප් චිත්රේ (1938-2009)

නැති වූ දේවල්

 

 

අඹ ගහ යට
වියළි කොළ අතර නැතිවුණු
දිලිසෙන ජිල්බෝල දහය,
වැහි නොවැටුණු දාක
අපූගේ බාබර සාප්පුවේ
අමතකව ගිය කුඩය,
ගමේ පාසැල ඇරී එන'තර
කජු ගහට නඟින විට
සාක්කුවේ සිට බිමට
කිමිදුණු පෑන,
රීගා නුවර හෝටලයක
අල්මාරියේ ඇති
අහස්-නිල්පාට කමිසය,
ණයට දුන්නද
යළි කිසිදා නොලැබුණු
දිග පොත් ලැයිස්තුව,
ලැබෙන්නට ඇති ණය,
සඵල නුවූ ප්‍රේමයන් කිහිපය,
ආදී මා දිවියේ නැතිව ගිය
වස්තූන් සියල්ලම
එකම සැණෙකින්
සිහිපත් වේය මට.
 
අමතකවනසුලුබව පමණක්
කිසි දිනෙක මා අමතක නොකළේය.
 
ආදරයෙන් බැඳෙන කල
නැතිකර ගතිමි මම මගේ හදවත,
කවි ලියන්නට ගත් කල
නැතිකර ගතිමි උපමා රෑපක,
පසු කලෙක කඳු දෙස බලන කල
දැනිණි මට අහස
කඳු නැතිකර ගෙන ඇති වග
වලාකුළු දේදුන්න
කොහේ හෝ දමා ඇති බව.
 
අප වසන මේ පොළොවම
මේ අපත් සමඟම
දෙවියන් කොහේ හෝ දමා ඇති බව
මෑතක සිට සැක කරමි මම.
 
ඔහුට මතක ඇති පිළිවෙළට
සොයා ගනියි යළිදු ඔහු:
ලඳු කැලෑ, ගංගා, අප.

 

-කේ. සචිදානන්දන් (1946-)